در مراسم ياد بود زندگانی ٬ واقعيات گريه می کنند ٬ حقايق ماتم می گيرند وروياها می رقصند ...

ما صدای ديگران را با گوشهايمان می شنويم ولی صدای خودمان را با گلو ... گوشهايمان را بادست می توانيم بگيريم ولی گلويمان را نمی توانيم ...

((...نقش ونگاری بافته شده برزمينه هيچ وپوچ بود٬ همچون خط سياه مرکبی که من براين کاغذ می نگرم وصفحه ها را يکی پس ازديگری با آن پرمی کنم ٬ با همه خط خوردگيها وپس وپيش رفتن ها ولکه ها وجاماندگيها ٬ خطی که گاهی گرديهايی را تسبيح وار،به رشته می کشد ٬ گاه نشانه های کوچکی را نقطه وار ورق ميزند٬ گاهی راه رفته را بر می گردد وگاه به دو بخش می شود٬ گاه تکه های جمله ای را جمع ميکند وبربستری ازبرگ يا ابر می نشاند٬ خطی که گه گاه می ايستد٬ سپس دوباره به خود می پيچد ومی دود ٬ پيش می رود وواپسين خوشه واژه ها وپندارهاوروياهارا دربرميگيرد وبه پايان می رساند ...))

هيچ مي داني چرا چون موج
در گريز از خويشتن پيوسته مي كاهم ؟
 زان كه بر اين پرده ي تاريك اين خاموشي نزديك
 آنچه مي خواهم نمي بينم
و آنچه مي بينم نمي خواهم

من بی قرار عشقم

       از جونو دل نوشتم

            خونه خراب اين دل

                 اين بود سرنوشتم

                      من با تو سبزه زارم

                                 بی تو در انتظارم

                                    جونـمـو قـربــو ن ميدم

                                                دست تو می سپارم ....

کسی رو برای دوستی انتخاب کن که دلش آنقدر بزرگ باشه که نخوای برای

جا شدن تو دلش خودتو کوچيک کنی !

جلوی من قدم بر ندار،

شايد نتونم دنبالت بيام.

پشت سرم راه نرو،

شايد نتونم رهرو خوبی باشم.

کنارم راه بيا و دوستم باش.

((مسافر))

از عذاب جاده خسته نرسیده و رسیده
آهی از سر رسیدن نکشیده و کشیده
غم سر گردونامو با تو صادقانه گفتم
اسمی که اسم شبم بود با تو عاشقانه گفتم
با تنم زخمی اگه بود بی رمغ بود اگه پاهام
تازه تازه با تو گفتم اگه کهنه بود دردام
 
منه سرگردون ساده تو رو صادق می دونستم
این برام شکسته اما تو رو عاشق می دونستم
 
تو تموم طول جاده که افق برابرم بود
شوق تو راه توشه من اسم تو همسفرم بود
منه دل شیشه ای هر جا هر شکستن که شکستم
زیر کوه بار غصه هر نشستن که نشستم
عشق تو از خاطرم برد که نهیفمو پیاده
تو رو فریاد زدمو باز خون شدم تو رگ جاده
 
منه سرگردون ساده تو رو صادق می دونستم
این برام شکسته اما تو رو عاشق می دونستم
 
نیزه نم باد شرجی وسط دشت تابستون
تازیانه های رگبار توی چله زمستون
نتونستن نتونستن جلوی منو بگیرن
از من خسته ی خسته شوق رفتن و بگیرن
حالا که رسیدم اینجا پر غصه برا گفتن
پر نیاز تو برای آه کشیدن و شنوفتن
 
منه سرگردون ساده تو رو صادق می دونستم
این برام شکسته اما تو رو عاشق می دونستم
 
تو رو با خودم غریبه از خودم جدا می بینم
خودمو پر از ترانه تو رو بی صدا می بینم
 
منه سرگردون ساده تو رو صادق می دونستم
این برام شکسته اما تو رو عاشق می دونستم
 
اون همیشه با محبت برای من دیگه نیستی
نگو صادقی یه عشقت آخه چشمات می گه نیستی

 

آسمـان را ستـاره زيـبـا می کند

 بـاغـچـه را گـل

چـشـم را اشـک

قـلـب را عـشـق

امـا تـو هـمـه چـيـز را !!

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
خاک ره آن یار سفرکرده بیارید
فریاد که از شش جهتم راه ببستند
امروز که در دست توام مرحمتی کن
ای آن که به تقریر و بیان دم زنی از عشق
درویش مکن ناله ز شمشیر احبا
در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی
حاشا که من از جور و جفای تو بنالم
کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ

بازآید و برهاندم از بند ملامت
تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت
آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت
فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت
ما با تو نداریم سخن خیر و سلامت
کاین طایفه از کشته ستانند غرامت
بر می​شکند گوشه محراب امامت
بیداد لطیفان همه لطف است و کرامت
پیوسته شد این سلسله تا روز قیامت